Weerbaarheid in het Bruishuis

Binnen de Publieke Ontwerp Coalitie Weerbaarheid werk ik in Arnhem aan de vraag hoe je van een steunpunt ook een noodsteunpunt maakt.

Het Bruishuis als (nood)steunpunt

In opdracht van Bruishuis Arnhem, binnen de Publieke Ontwerp Coalitie voor een weerbare samenleving (PONT)

Het Bruishuis in Arnhem-Malburgen is al tien jaar een sociaal steunpunt: bewoners kennen elkaar, helpen elkaar, en de Bruistelefoon is dag en nacht bereikbaar. De vraag die nu op tafel ligt: kan het Bruishuis die kracht ook inzetten als het misgaat — bij stroomuitval, overstroming of een andere crisis?

Die vraag komt niet uit het niets. Als onderdeel van de Publieke Ontwerp Coalitie voor een weerbare samenleving, een samenwerking van zo'n 25 organisaties — van buurtinitiatief tot ministerie — werk ik met het Bruishuis aan een van de vijftien praktijken die samen onderzoeken hoe Nederland weerbaarder wordt, van onderop.

Ik begin niet met een plan, maar met aanwezigheid: aan de koffietafel van de Ruilwinkel, bij de filmavond, in de speeltuin. Eerst zien wat er al is — wie kookt, wie repareert, wie blijft kalm als het spannend wordt — voordat we bedenken wat er nog nodig is. Dat wordt de Bruiskaart: geen inventarisatie van gebreken, maar een portret van wat het huis al in huis heeft.

Onderweg speelt een spanning die ik niet wil oplossen maar juist wil benutten: hoe blijf je jezelf terwijl je meedoet aan een landelijk gesprek over weerbaarheid? "Crisis" en "noodsteunpunt" zijn woorden van buiten — het Bruishuis spreekt een andere taal, en dat vertalen is een deel van het ontwerpwerk.

Waar staan we nu

Het project loopt: we zitten middenin de eerste fase, waarin we samen met bewoners en team in kaart brengen wat er al is. Na de zomer volgt de fase van co-creëren en testen, met scenario's die ook zonder stroom moeten werken.

Denk je mee?

Werk je aan iets soortgelijks, herken je deze vragen, of heb je gewoon zin om te sparren? Ik hoor het graag.